Gece egemenliğini çoktan ilan etmiş, etrafı karanlığa boğmuştu bile… Yoldan gelip geçenleri uzaktan izliyordu. Hayatın telaşını omuzlamış insanlar, evde bekleyenlerin açlığını bastıracak birkaç kumanya poşetiyle nefes nefese yol alıyordu.
“Kim doyacaktı ki bunlarla!” Karanlığın ortasında bir kahkaha dalgalandı.
Görüntü gözlerinin önünden gitmiyordu, ne yapıp edip uzaklaşmalıydı oradan. En sonunda aldığı kararı uyguladı. Gecenin kendisini gizleyen görüntüsü, kirli sarı sokak lambasının loşluğunda cisimlere vuran cılız gölgesi dalga dalga kırılıyordu. Adımlarını hızlandırdı. Boğazına kadar dayanan bir korkuyla nefessizdi. Yürüyemiyor, olduğu yerde sayıyordu sanki. İçinden bitmek bilmeyen yola küfretti, lanet okudu. Her gün geçtiği yol şimdi kilometrelerce uzamıştı ayaklarının altında.
Sapacak bir yer aradı gözleri, etrafa bakındı en güvenilir yer neresi olabilir diye. Yine cevabı kendisinde aradı, her gün geçtiği yolları öylesine geçip gittiğini, umursamadığını fark etti. Hayatın içinde günün koşuşturmasında hiçbir yola, sokağa doğru düzgün bakmadığını hatırladı, şimdi de yolun ve sokağın kendisine sahip çıkmasını bekliyordu. Ezbere bir hayat yaşamıştı şimdiye kadar, bunu anlaması için bu anı yaşaması gerektiğini düşündü bir an. Bir musibet bin nasihatten evladır sözü gerçeğin ta kendisi olmuştu.
Her an ensesine bir darbe alabilirdi, tek görgü tanığı gibi hissetti kendisini. Hâlbuki onun gördüğünü herkes görmüştü, neden onun üzerine kalmıştı ki bu his? Yeni ıslatılmış parkın toprak zemini ayağının altından kaydı, kıçının üzerine birkaç kez oturdu, kalktı. Çamuru düşünecek durumda değildi, elini üzerine sildi. Eve varmalıydı bir an önce.
Telefonun alarm sesiyle yattığı yerden fırladı, gardırobun aynasında gördüğü görüntünün tıpatıp aynısı karşısında duruyordu. Pencereden vuran aydınlık aynadan yansıyarak gözlerini kamaştırdı. Gerçek ve hayalin döngüsünde kaybolmak üzereydi. “Ben ve benim içimdeki öteki…” Hangisiydi gerçek olan…
“Beni takip et.” dedi bir ses…
“Şimdi çocukluğunuza gideceğiz. Hazır mısınız?”
Tozun toprağın içinde bir çocuk, kocaman gülümsüyordu…