Güneş pırıl pırıl parlıyordu, ancak hava hiç de sıcak değildi. Babaannesinin “Böylesi havalar kar toplar, çocuğum” dediğini anımsadı. “Sanırım artık her sözü kulağımda çınlayacak,” dedi gülümseyerek. Gidenler geride kalanlara hep bir iz bırakıyordu. Hayatın her yerinde onlar vardı. Dönüp baktığı her şey çağrımlardan ibaretti sanki…
Hüznü, içinde kabaran bir efkâra dönüştü. Ve keşkeler peşi sıra sıralandı… Aklına düştükçe hemen telefona sarılır, sadece sesini duymak için havadan sudan konuşurdu. Köydeki bütün havadisleri bir solukta anlatır, en sonunda sönmeye yakın bir mum gibi sorardı. “Ne zaman geleceksin çocuğum?”
“En kısa zamanda, babaanne. Şu işlerimi bir rayına sokayım, söz bu yaz oradayım.”
Ama işlerini bir türlü bitiremedi…
Ayazın dondurucu havası kaskatı kesiyordu. Bahçedeki nar ağacına asılmış eflatun renkli yelek, kristalleşen kar altında donmuş, birilerinin gelip götürmesini bekler gibi sahibini arıyordu. Ağır ağır merdivenleri çıktı. Çocukluğunda bu tahta trabzandan ne çok kaydığını hatırladı. Dokunduğu her yer çocukluğuydu, babaannesiydi. Gün geçtikçe üzüntü yerini özleme bırakıyordu.
Normal şartlarda bu kadar hoşuna gitmezdi, ama şimdi kapı gıcırtısı bile hoş bir müzik notası gibi geldi. Girişte üst üste istiflenmiş odunlar, isten simsiyah bir saçın üstüne gelişi güzel atılmış sofra bezi, karşıda bir buzdolabı üzerinde magnetlerle tutturulmuş birkaç resim… Yakınlaştı, aileden herkesin fotoğrafları vardı. On yıl önce İstanbul’a geldiğinde babaannesiyle Üsküdar sahilinde çekildiği fotoğrafı gözüne ilişince, tekrar görememenin ve bundan sonra göremeyeceği gerçeğinin yumru gibi göğsünün ortasına oturduğunu hissetti.
Fotoğrafı aldı, sahibini kaybetmiş evin içinde gezindi. Salon da dedesinin kendi elleriyle yaptığı tahta tabureye oturdu. Evin bütün desteğini tutan koca sütun, onu kucaklamayı bekler gibi karşısında duruyordu. Başı dönünceye kadar etrafında ne çok koşuşturduğunu hatırladı.
Sütunda asılı kilim desenli heybeyi aldı, elindeki fotoğrafı içine koydu. Babaannesinin kendisi için ördüğü eldivenleri görünce gözyaşlarını tutamadı, okşar gibi el gezdirdi. Kaç kez hatırlatmıştı eldivenleri ama gelmek bir türlü kısmet olmamıştı… Kızıp durdu kendisine.
Heybenin içine birkaç eşya koydu, omuzuna astı. Kapıdan çıkarken, babaannesinin sesini duyar gibi heyecanlandı…