Uzun zaman oldu,
Saçlarına, gözlerine,
Yanaklarına ve sana yazmayalı…
Seni yazmak için oturdum.
Bir özlem ile sarıldım kaleme; kâğıt zaten benim içimde.
Yıllar olmuş seni göreli… O ilk heyecan,
o ellerini ilk tutuş ve yüreğime akman.
“Sen,” derdim;
“Sen derdim, sen çarem…
Sen varken ben en güçlüyüm;
Sen yanı başımdan ayrılma.
Bir hayatı sana adamak varken
Sen bağrımdan uzak durma.”
Bir karakış vakti seni gördüm, içim ilkbahar gibi…
Bir uzun saç, bir güzel gülüş ve bir huzur…
Dedim ya, seni yazmak için oturdum; bir baktım ki
Her şey sensin. Şunu bilmelisin ki ben seni ev saymışım;
Oturup hep seni sevmiş, hep seni özlemişim.